CO₂-voetafdruk

Wat omvat een CO₂-voetafdruk?

Een CO₂-voetafdruk wordt doorgaans onderverdeeld in drie scopes, zoals gedefinieerd door het GHG Protocol:

Scope 1: Directe emissies uit bronnen die het bedrijf bezit of beheert, zoals brandstof verbrand door een eigen vrachtwagenpark.
Scope 2: Indirecte emissies van ingekochte elektriciteit, verwarming of koeling voor kantoren, magazijnen en depots.
Scope 3: Alle overige indirecte emissies in de waardeketen, inclusief uitbesteed transport, zakenreizen, woon-werkverkeer van medewerkers en het gebruik van verkochte producten.

Lees meer over Scope 1-, 2- en 3-emissies in dit artikel.

Wat is het verschil tussen een CO₂-voetafdruk en carbon accounting?

Een CO₂-voetafdruk is het resultaat van carbon accounting, dat wil zeggen de totale hoeveelheid BKG-emissies die gekoppeld zijn aan een bedrijf of activiteit.

Carbon accounting is het proces van het meten, berekenen en rapporteren van die emissies.

Hoe meten transport- en logistiekbedrijven hun CO₂-voetafdruk?

De meest nauwkeurige manier is het berekenen van emissies op basis van primaire data van elk transporttraject, inclusief het werkelijke brandstofverbruik, voertuigtype, afstand en beladingsgraad. Het is belangrijk om een methodologie te gebruiken die is afgestemd op het GLEC Framework en EN ISO 14083:2023.

Waar geen primaire data beschikbaar is, kunnen bedrijven secundaire data gebruiken, zoals branchegemiddelden, maar dit geeft een minder nauwkeurig resultaat en wordt steeds minder aangemoedigd onder opkomende regionale normen zoals CountEmissionsEU in de EU.